In je Bol en over je grenzen voor Tim

Toen Kees vroeg of ik dit jaar mee zou willen doen met Grenzeloos voor Tim Ride moest ik even nadenken. Helemaal in Limburg ? Een deel van de Amstel Gold Race fietsen ? Ik ben een zwemmer, geen wielrenner. Maar ik had al eerder aan de Triathlon voor Tim mee gedaan in Bussloo en wil dit mooie doel natuurlijk ook steunen. Emiel ontmoet ik spontaan in de trein bij Den Haag centraal waar hij onhandig zijn fiets de coupe in schuift. Ik vraag waar hij naartoe gaat en begrijp direct dat wij voor dezelfde rit onderweg zijn, uitgenodigd door gemeenschappelijke vriend Kees. Emiel is zo’n gezellige bleke eeuwige student met ruim zittend wit overhemd, vale colbert en zwarte uitgelopen instappers. Hij doet mij denken aan de strip van Suske en Wiske het karakter Lambik, ik vind hem direct sympathiek. Hij heeft nog niet de kans gehad om zijn fiets te proberen want hij stond op het plein tot laat biertjes te drinken. Dus stapt hij voor het eerst op zijn prachtige ROSE racefiets zonder te weten hoe hij eigenlijk moet schakelen of uitklikken. Wij doen gezamenlijk een proefrit van het station naar Valkenburg met zware bagage op de rug en komen wonderbaar zonder valpartij of kleerscheuren aan. Lambik en ik zijn op tijd gearriveerd. Daarna volgt een geweldig avondprogramma met speeches, uitleg, Shirts, voorbereiding en heerlijke bbq  In de ochtend verzamelen wij bij Leeuwenhof nr 10. Ik ben op tijd aanwezig om te starten in de tweede golf, maar nog niet iedereen van de eerste golf is vertrokken. Bente krijgt haar band niet opgepompt en het vertrek duurt langer dus fiets ik toch maar mee als hekkensluiter achter Boris, Camiel, Gideon, Bente en Hannie. In de eerste vijf minuten gaat de route direct fout. Wij fietsen  steil omhoog Valkenburg uit richting Bemmelen en de weg wordt heel rap steiler. Sommigen stappen af en onze hartslag schiet direct omhoog. Gideon en Bente hebben navigatie maar er is geen signaal? Wij keren om en nemen de juiste afslag en vinden de borden Amstel Gold. Langzaam komt iedereen in zijn ritme en kunnen wij genieten van de prachtige omgeving het uitzicht en zachte weer in Zuid Limburg. Boris straalt van plezier en Gideon lijkt zijn cadans ook heel goed te vinden. Ik heb zelf geen navigatie systeem en altijd een grondige hekel aan de Googlebitch. Zelfs Komoot kan mij niet plezieren en bewijst zich telkens weer onbetrouwbaar. Laat mij maar dwalen over wegen en paden, verdwalen in gedachten in mijn bol. Laat mij de weg vragen aan vrienden of vreemden vertrouwend op intuïtie, de wind of zon. Dan wordt ik uit mijn dromen geschud door de eerste klimmetjes. De benen voelen zwaar, ik trap hard, maar lijk nauwelijks vooruit te komen. Terug schakelen terugschakelen ademen uitblazen pfff wat pijnlijk. Eindelijk zijn we boven na een paar van dit soort klimmetjes, en vliegt Kees keihard voorbij. Kom op Quinten! ik kan hem niet negeren en ga er vol achteraan. Heuvels, hellingen, bergen zijn echt schitterend in Zuid Limburg maar alleen afdaling voor mij. Met plezier stort ik me naar beneden met 60 km per uur. Maar daarop volgt dan weer een verraderlijke klim en dan zijn mijn benen volledig zuur. Ik geef het gerust toe ik ben stuk, kapot, ik kan niet meer. Mijn Garmin knippert rood ! Hartslag 195  dit kan niet gezond zijn voor het hart. Ik zie Emiel lopen naast zijn fiets hij vindt het ook niet meer grappig. Ik keer om en fiets een stukje terug en probeer Hannie te coachen met aanmoediging, rechtop zitten, ademen hard uitblazen ! Stamp stamp puf puf net als een locomotief  Hannie . Een klein stukje pakt ze mijn arm vast, bijna vallen we om van vermoeidheid. Eindelijk komen we boven en is daar een zalige lange afdaling waar we op adem komen. Of soms een loodrecht pad met gravel waar je erg moet opletten, dat kan ook. Na de lunch vertrek ik weer met Bente en Hannie en spoedig zijn we verdwaald. Ergens hebben we een verkeerde afslag genomen en zien nu duidelijk bordjes Aken staan, dan vinden we een fietspad langs de weg naar Maastricht. Een flink stuk verder staan er borden Valkenburg aangegeven rechtdoor. Wij hebben nu 70 km afgelegd en ik vind het wel mooi zo. Zullen we naar het hotel terug ? Vraag ik. Boos antwoordt Bente: “ Dat gaan we dus echt niet doen'' ! Ze slaat ferm rechtsaf en we vinden de Amstel Gold route weer bij de ijzerbaanhof of zoiets. Dat blijkt weer een mooi pijnlijke heuveltje met 8% stijging. Maar in de verte staat een blonde jonkvrouw met vers fruit en drinken. Het is Anna, wat een verlossing. Nog 15 km te gaan we zijn er bijna. Uiteindelijk rijden we Valkenburg binnen en sluiten aan bij een grote groep van onze fietsers  Wij finishen na vijf en half uur bij de Amstel Gold experience. Ik ben compleet van het pad, maar erg dankbaar dat ik deel mag uitmaken van deze bijzondere groep mensen en dit evenement voor Tim. Voor sommigen van ons was deze uitdaging behoorlijk over de grens.